سه شنبه، 17 اکتوبر 2017

مثنوی

مثنوی

زخمه بَر ارغنون
سینه تنگیِ نمود بر دلِ من
ناله سر داده گفت بلبلِ من
تا چه وقت پای هایِ دربندم
سال ها شد دراین دیار خَندم

با وجودیکه من نه خورسندم
لیک درعشقِ خویش پابندم

عشق تیری زده بسینه مرا
پاک بِنموده دل زِ کینه مرا

ازچه رو درقفس هنرمندی
شرطِ انصاف نیست دربندی
بهرِ چه عاشق ام نه پندارند
وزغلامانِ خویش نشمارند
نزدِ من گنجِ از سرود بوَد
داستان هایِ پُر ز سود بوَد
بَر دماغم شمیمِ زلفِ نگار
بویِ گلزار وعطرِازدلدار
من ازآن باده هایِ درجوشم
نوش بردیگران وخاموشم
بر رُخِ من گشا درِ گل را
گوش میدار حدیثِ بلبل را
گرزِسوزی سرودو سازکنم
نزدِ محبوبِ خود نیاز کنم

ساز گر از جنون خود بزنم
زخمه بَر ارغنونِ خود بزنم
سازوآهنگِ من شکربار است
قصه ازگل شکایت ازخار است
من از آن عاشقانِ پاک دلم
عاشقِ گلستان و رویِ گُلم

خویشتن را از آنِ او دانم
توسن ام را بحُکمِ او رانم

وزمَیِ صافِ دوست نوش کنم
خرقه از لُطفِ او بدوش کنم
سرِ خود را فدایِ یار کنم
جانِ را در رَهش نثار کنم

ازسرِمن هوایِ باطل رفت
خونِ دل بر فدایِ قاتل رفت
بعد ازین ام مُریدِعشق دانید
گربمیرم شهیدِ عشق خوانید

حاجتِ غُسل و شُستنم نبوَد
جُز گُنه چیزی در تنم نبوَد

چشمِ رَحمت اگر بمن دوزد

هر گناهی مرا همی سوزد
لطفِ خالق فروغِ راهِ منست
هر کجا گر روم پناهِ منست

14/5/2013
باتقدیم احترام فروغ از لندن

همدا راز وګورئ

f-image

ضربِ شلاق

  ضربِ شلاق   کارو بارِ مملکت رو بر تباهی میکشد زندگی ما را بسویِ …

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *